დღეს, როცა უსაფრთხოების გარემო სწრაფად იცვლება, სულ უფრო ხშირად ჩნდება კითხვა — რამდენად მზად არის საქართველოს საზოგადოება კრიზისული სიტუაციებისთვის?
სამოქალაქო თავდაცვა მხოლოდ სამხედროების საქმეა, თუ ეს თითოეული მოქალაქის პასუხისმგებლობაც უნდა იყოს?
ბევრ ქვეყანაში ნორმად ითვლება, რომ ჯანმრთელმა მოქალაქემ იცოდეს:
• საგანგებო სიტუაციებში მოქმედება;
• პირველადი დახმარება;
• თავდაცვის საშუალებების უსაფრთხო გამოყენება.
მაგრამ ჩნდება რთული და სადავო კითხვებიც:
• უნდა იყოს თუ არა სამოქალაქო თავდაცვის საბაზისო მომზადება სავალდებულო?
• საჭიროა თუ არა, რომ მოქალაქეების დიდ ნაწილს ჰქონდეს იარაღის ფლობისა და გამოყენების ცოდნა?
• ზრდის ეს ქვეყნის უსაფრთხოებას თუ დამატებით რისკებს ქმნის?
• სად გადის ზღვარი უსაფრთხოებასა და მილიტარიზაციას შორის?
თანამედროვე რეალობაში ერთია ნათელი — უსაფრთხოება აღარ არის მხოლოდ სახელმწიფო სტრუქტურების საკითხი.
მაგრამ როგორი უნდა იყოს მოქალაქის როლი ამ სისტემაში?
დავიწყოთ არგუმენტირებული დისკუსია.
